Avonturen in het nieuwe uitgeven; publishing on demand

We schrijven donderdagavond 27 september van het jaar 2006. Licht nerveus toog het voltallig Lulu Nederland personeel onder een heerlijk herfstzonnetje naar de Domstad. Aan de gezellig drukke Oude Gracht ligt het Middeleeuwse Stadskasteel Oudaen, waar tegenwoordig een restaurant in huist met een eigen bierbrouwerij. De maandag ervoor was op de Engelse auteursbijeenkomst in Londen een twintigtal auteurs verschenen, wat omgerekend naar Nederland zou betekenen dat er twee mensen zouden komen. Het was dan ook niet moeilijk toestemming te krijgen alle aanwezige auteurs op een (huisgebrouwen) biertje te mogen trakteren; in tegenstelling tot alle andere Lulu auteursbijeenkomsten.

De eerste gast was Dhr. Nabuurs, die een boek aan het schrijven was over zijn belevenissen in de streek De Peel tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij had voordat hij kon publiceren wat vragen genoteerd, die we –heel toepasselijk- aan de leestafel bespraken. Hij had een vraag over het gebruik van een afbeelding en het copyright van die afbeelding. Ik kon de vraag niet beantwoorden, daar moest een jurist aan te pas komen.

Niet veel later kwam Joep Keij binnen, toevallig jurist van beroep. Joep wist te melden dat er meer rechten aan het gebruik van afbeeldingen zaten dan je in eerste instantie zou verwachten. Iedereen die met de afbeelding te maken heeft moet zijn toestemming verlenen voor het gebruik ervan. In het geval van Dht. Nabuurs heel wat partijen. Buiten zijn beroep heeft Joep fotografie en dichten als hobby. Zijn prachtige hardcover “Uit de ovens van de Parijse Nacht” is het resultaat daarvan. Joep mag zich al enkele weken best verkopende Lulu auteur noemen; hij staat op nummer 1 van de Nederlandse bestsellers lijst.

Maar ook de nummer 7 van die lijst, Johan van der Kroef, was aanwezig. Johans boek heet “Hoe schrijf ik persberichten voor de fractie?” en heeft gretig aftrek bij de fracties. Laten we hopen de Nederlandse politiek er op vooruit gaat! Johan en Joep waren een dankbare aanspreekpunt voor de bijna- Lulu’s.

Joep kon als fotograaf een andere wat teleursgestelde Lulu, Remko de Graaff, van antwoorden voorzien. Remko’s professionele oog viel op een roze verkleuring van zijn overigens prachtige zwart wit foto’s. Een probleem wat Joep helaas ook ooit heeft gehad, maar waar gelukkig geen sprake meer van is. Er wordt in Spanje een onderzoek ingesteld naar de verkleuring van Remko’s foto’s en ik hoop echt dat daar iets uitkomt. De twee nuchtere Rotterdammers kwamen tot de conclusie dat Lulu niet voor iedereen is, maar Remko wilde toch wel heel graag bij Lulu blijven. Zowel Joeps boek als een ander voorbeeld wat Remko meebracht deden vermoeden dat er hoop is op een goede en zwart/ witte afloop. Op naar een gelukkige fotoGraaff!

Yvette Cramer schoof namens haar succesvolle bedrijf Totemboek aan, aan de steeds drukker wordende leestafel. Een aantal aanwezigen is vooral goed in boeken schrijven maar –naar eigen zeggen- wat minder bedreven in technische websites als Lulu.com. Yvette biedt op Lulu diensten aan die daarbij ondersteuning bieden. Soms is het goed wat geld te spenderen en afwachtend achterover te leunen dan uren te tobben en te vloeken. Buiten deze dienst biedt Totemboek ook ontwerp-, redigatie- en promotie diensten aan. Yvette was niet voor niks helemaal uit Amstelveen gekomen, want er bestond flink wat interesse in de diensten.

Er was ook iemand die wél heel bedreven was in technische websites als Lulu. Bas de Lange kent Bob Young (Lulu’s oprichter) en heeft veel interesse in onze open-source structuur. Heel even schrok het voltallig Lulu-personeel vreselijk in de stress (als daar maar geen vragen over zouden komen). Maar nee, Bas de Lange was juist de expert daarin. Hij biedt zelfs wat aan op Lulu, een advanced open-source desktop operating system under development om precies te zijn oftewel Syllable.

Met de komst van de heren Hekker was de leestafel vol. Dhr Hekker senior is al jaren lang een gedreven schrijver en laat dat zijn familie duidelijk weten. De zoon van Dhr. Hekker, Dhr. Hekker junior, vroeg me dan ook geamuseerd namens de familie zijn vader zo snel mogelijk te helpen zijn vier boeken uit te geven. Nu wilde de familie wel eens resultaat zien!

Ondertussen lieten de Lulu’s, bijna-Lulu’s en ook het Lulu personeel zich de ambachtelijk huisgebrouwen Daen-biertjes goed smaken. Dhr. Nabuurs wees me nog even op dat ik een belofte aan het begin van de avond gemaakt had die ik nog niet was nagekomen; ik moest een gat in de lucht springen, de hele leestafel was gevuld. Wat een opkomst. En er kwamen nog meer mensen.

Simon Venhuizen was voor de auteursbijeenkomst uit Amsterdam gekomen om persoonlijk een aantal vragen te stellen. Hij had altijd al een boek willen uitgeven, vertelde hij. En ik kan namens iedereen die van lezen houdt zeggen dat het te hopen is dat Simon dat ook snel gaat doen; zijn schitterende verhalen hebben de verwachting gewekt!

Soms heb je wel eens zo’n moment op je werk, waarbij je overladen wordt met trots. Trots op het bedrijf waar je voor werkt. Dat moment was er vanavond ook voor het Lulu-personeel. Als laatste kwamen er drie mensen binnen met een heel bijzonder verhaal; Michael Feves en Ivo Geradts wilden niet zomaar een boek uitgeven. Ze hebben database samengesteld over alles wat met cello te maken heeft. Respectievelijk hebben ze er 30 en 10 jaar aan gewerkt! De database heeft 1200 bladzijden en zal dit jaar nog uitgegeven worden. Op Lulu, wat een enorme eer. Michael had een zelf gebundeld deel meegenomen ter dikte van twee vingers. Dit was nog maar een vijfde van het hele boek. Het boek zal in werkelijkheid uit minimaal twee delen moeten bestaan, aangezien op Lulu boeken niet meer dan 740 bladzijden kunnen hebben. Met open mond van verbazing luisterde ik naar het fascinerende verhaal van een 30 jaar lange wereldwijde speurtocht naar alles wat met cello te maken heeft. Over “levenswerk” gesproken!

Op persoonlijke titel vroeg ik of Michael, Ivo en de jonge dame in hun midden wel eens van Johan de Meij hadden gehoord, een Nederlandse componist. Johan de Meij is de componist van een prachtig stuk waarin de cello centraal staat, Casanova genaamd. Alle drie kenden ze hem en de jonge dame praatte honderduit hoe ze hem een aantal keren had mogen ontmoeten en hoe ze zijn muziek vaak had moeten spelen. Ivo schrok een beetje van het horen van zijn naam. Michael zocht meteen in zijn laptop op of Johan de Meij en dan vooral Casanova wel in de complete cello database stond. Hij werd er meteen ingezet en ik (inmiddels flink gegeneerd voor mijn plotselinge betweterigheid) werd bedankt voor het compleet maken van de database. Een koper van het boek heb ik -met of zonder zijn naam in de database- in ieder geval al voor ze gevonden, mijn oom en beste vriend, Johan de Meij. Kleine wereld!

Om 22.45 vertrokken de laatste drie aanwezigen uit Oudaen. De rekening was vele malen hoger uit gevallen door de aanwezigheid van maar liefst 14 man, maar het was elke cent meer dan waard!

En omdat ik toch al persoonlijk bezig was: Ik wil alle aanwezigen heel hartelijk bedanken voor de succesvolle en gewoon supergezellige avond! Het is af en toe echt een geweldige eer om voor Lulu te werken, vanavond was zeker zo’n avond. José, Jan Willem W., Harry, Jan Willem V., Anna, Monique, Tony, Sebastiaan, Wilko, Hans, Ilja, Kevin, Danny, Frank, Maria, hopelijk tot de volgende meet up!

Met trotse groet,

Eveline

N.B. Mochten er onwaarheden in bovenstaand stuk staan of als er iets uit gehaald moet worden, hoor ik dat zo snel mogelijk: ewanrooij@lulu.com.

Voor foto’s: http://www.lulu.com/forums/viewtopic.php?t=45997